Obraz „Młodzi rycerze” autorstwa Wlastimila Hofmana (1881 – 1970) jest przykładem twórczości artysty silnie zakorzenionej w nurcie symbolizmu, z którym pozostawał związany przez całe życie. Hofman, urodzony w Karlinie koło Pragi, wychowywał się i kształcił w Krakowie, gdzie studiował w Szkole Sztuk Pięknych pod kierunkiem Floriana Cynka, Józefa Unierzyskiego i Jana Stanisławskiego. Kluczowy wpływ na jego twórczość wywarł jednak Jacek Malczewski, pod którego opieką wykształcił własny, rozpoznawalny język malarski, oparty na symbolu, alegorii i poetyckiej narracji.
Dalsze studia w paryskiej Académie des Beaux-Arts w pracowni Jeana Léona Gérôme’a ugruntowały jego warsztat i otworzyły go na europejskie środowisko artystyczne. Od początku XX wieku Hofman regularnie wystawiał swoje prace, szybko zdobywając uznanie. Okres międzywojenny był czasem jego intensywnej aktywności twórczej i licznych wystaw.
„Młodzi rycerze” wpisują się w konsekwentnie rozwijany przez artystę świat wyobrażeń, w którym postacie młodzieńcze, motywy rycerskie i anielskie pojawiają się jako elementy uniwersalnej, ponadczasowej opowieści. Symboliczny charakter dzieła jest typowy dla malarstwa Hofmana, który przez dekady pozostał wierny tym samym ideałom artystycznym.
Wlastimil Hofman był członkiem m.in. Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”, Grupy Zero, Grupy Pięciu oraz Secesji Wiedeńskiej, a jego twórczość zajmuje dziś trwałe miejsce w historii polskiego symbolizmu.
