Konstanty LASZCZKA

Lata życia: 1865-1956
Narodowość: polska
Nurt lub styl: Młoda Polska, symbolizm, secesja, rzeźba modernistyczna, krąg Rodina.
Motywy w twórczości: portrety rzeźbiarskie, akty kobiece, kompozycje alegoryczne i symboliczne, rzeźba monumentalna, ceramika o tematyce religijnej, folklorystycznej i animalistycznej
Konstanty Laszczka (1865-1956) to jeden z najznakomitszych polskich rzeźbiarzy XX wieku, a także malarz, grafik, ceramik, medalier, poeta i pedagog. Samouk chłopskiego pochodzenia, kształcony w Warszawie u Jana Kryńskiego i Ludwika Pyrowicza, następnie w Paryżu w Akademii Juliana i École des Beaux-Arts pod kierunkiem Antoine’a Mercié, Alexandre’a Falguière’a i Jeana-Léona Gérôme’a. Wieloletni kierownik katedry rzeźby (1899–1935) i dwukrotny rektor krakowskiej ASP. Wychowawca blisko dwustu polskich rzeźbiarzy pierwszej połowy XX wieku (Xawery Dunikowski, Bolesław Biegas, Ludwik Puget, Jan Szczepkowski, Stanisław Szukalski, Olga Niewska). Współzałożyciel Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” (1897), laureat Złotego Wawrzynu Akademickiego PAL (1937). Dzieła Konstantego Laszczki- rzeźby, ceramika, medale, akwarele i pastele — należą do najwyżej cenionych pozycji polskiego rynku sztuki dawnej.
Zdjęcie przedstawiające artystę Konstantego Laszczkę

Dzieła w ofercie galerii

W aktualnej ofercie nie znaleziono obiektów. Chcesz sprzedać dzieła tego artysty? Skontaktuj się z nami!

Dzieła sprzedane

Konstanty Laszczka urodził się 3 września 1865 roku w Makówcu Dużym koło Mińska Mazowieckiego, w biednej, wielodzietnej rodzinie chłopskiej. Był synem Antoniego Laszczki i Katarzyny z Kupców. W dziedzinie sztuk plastycznych był samoukiem- od najmłodszych lat rzeźbił w drewnie i glinie, tworząc pierwsze figurki zwierząt. Jego talent został przypadkowo odkryty przez rodzinę ziemiańską Ostrowskich- właścicieli sąsiedniego majątku- którzy postanowili sfinansować mu edukację. W 1885 roku Laszczka rozpoczął studia plastyczne w Warszawie pod kierunkiem rzeźbiarzy Jana Kryńskiego i Ludwika Pyrowicza. Kryński, absolwent petersburskiej i rzymskiej akademii, prowadził warsztat rzeźbiarski i odlewniczy- Laszczka poznał u niego klasyczną tradycję rzeźby monumentalnej. Po zdobyciu stypendium Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w 1891 roku wyjechał do Paryża, gdzie przez pięć lat (1891–1896) kształcił się w Akademii Juliana i École nationale supérieure des Beaux-Arts pod kierunkiem trzech wybitnych francuskich mistrzów: Antoine’a Mercié, Alexandre’a Falguière’a i Jeana-Léona Gérôme’a. Zaangażował się także w ruch artystyczny polonii francuskiej.

W 1897 roku Konstanty Laszczka wrócił do Polski i osiadł w Warszawie, gdzie pracował jako nauczyciel rysunku i prowadził własną pracownię, odnosząc znaczące sukcesy artystyczne na wystawach w warszawskiej Zachęcie. W tym samym roku ożenił się z Marią Heleną Strońską, z którą doczekał się czworga dzieci (synów Bogdana- późniejszego architekta i działacza Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, oraz Czesława, lekarza; a także córek Jadwigi Wierzbiańskiej, harcmistrzyni i przedwojennej Naczelniczki Harcerek ZHP, oraz Janiny Murczyńskiej, harcmistrzyni ZHP i nauczycielki). W 1899 roku ówczesny dyrektor krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych Julian Fałat, reformujący radykalnie uczelnię i budujący zespół pedagogów Młodej Polski, zaproponował Laszczce objęcie stanowiska kierownika katedry rzeźby. Fałat przekonywał artystę do przeprowadzki przywoływaniem obecności zaprzyjaźnionego z nim Leona Wyczółkowskiego oraz poznanych w Paryżu Stanisława Wyspiańskiego i Józefa Mehoffera. Laszczka przyjął propozycję i osiadł na stałe w Krakowie.

W krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych Laszczka pełnił funkcję kierownika katedry rzeźby przez 36 lat (1899-1935); od 1905 roku był profesorem zwyczajnym. Dwukrotnie mianowany rektorem uczelni: w latach 1911-1912 (zrezygnował z funkcji z powodów rodzinnych) oraz 1929–1930/1931. W 1917 roku uczynił historyczny gest- przyjął do swojej pracowni pierwszą kobietę-studentkę w dziejach krakowskiej ASP: Zofię Baltarowicz-Dzielińską. Był członkiem Komitetu Obywatelskiego Polskiego Skarbu Wojskowego (sierpień 1914). W 1935 roku przeszedł na wcześniejszą emeryturę w geście protestu przeciwko utworzeniu przez sanacyjne władze obozu odosobnienia w Berezie Kartuskiej.

Laszczka był jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” (1897)- najważniejszej polskiej grupy artystycznej Młodej Polski. Należał także do prestiżowego Société Nationale des Beaux-Arts w Paryżu, Wiedeńskiej Secesji, Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych oraz Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana. Bliskimi przyjaciółmi Laszczki byli Stanisław Wyspiański i Leon Wyczółkowski. W ciągu 36 lat pracy pedagogicznej wykształcił blisko dwustu uczniów, wśród których znajdują się niemal wszyscy najważniejsi polscy rzeźbiarze pierwszej połowy XX wieku: Bolesław Biegas, Xawery Dunikowski, Ludwik Puget, Jan Szczepkowski, Stanisław Szukalski, Olga Niewska, Ludwik Konarzewski, Franciszek Mączyński, Ignacy Zelek, Balbina Świtycz-Widacka, Henryk Kuna, Henryk Hochman, Włodzimierz Konieczny, Zofia Baltarowicz-Dzielińska, Stefan Policiński, Leonard Demarczyk (ojciec Ewy Demarczyk).

W twórczości rzeźbiarskiej Konstanty Laszczka wzorował się na dziełach Auguste’a Rodina- jego dzieła są uduchowione, ekspresywne, o kontemplacyjnym charakterze; łączą realizm psychologiczny z symbolistyczną głębią. Uprawiał rzeźbę monumentalną (m.in. „Chopin” 1933), portret rzeźbiarski (m.in. „Nostalgia”- portret ucznia Henryka Kuny z 1903 roku, „Młody rzeźbiarz”- portret Leonarda Demarczyka w drewnie lipowym), akty kobiece, kompozycje alegoryczne i sepulkralne. Poza rzeźbą zajmował się ceramiką (współpracował z fabryką Józefa Niedźwieckiego w krakowskich Dębnikach, tworząc figurki, wazy, świeczniki, garnki i dzbany o tematyce religijnej, folklorystycznej i animalistycznej), medalierstwem (medale, medaliony portretowe, plakiety okolicznościowe), malarstwem akwarelowym i pastelowym (m.in. „Widok na Regle” 1905), grafiką oraz rysunkiem satyrycznym (publikowanym w piśmie „Liberum Veto”). Był również poetą i felietonistą- swoje poglądy pedagogiczne i estetyczne zawarł w książce „Gawędy z uczniami” (Warszawa 1927) oraz podręcznikach „Ceramika artystyczna” (Warszawa 1928) i „Keramos” (Warszawa 1929).

W 1937 roku Konstanty Laszczka został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury za zasługi dla polskiej sztuki. Zmarł 23 marca 1956 roku w Krakowie w wieku 90 lat i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim. W Dobrem koło Mińska Mazowieckiego (blisko rodzinnego Makówca Dużego) znajduje się Społeczne Muzeum im. Konstantego Laszczki. Senat krakowskiej ASP ustanowił rok 2016 Rokiem Konstantego Laszczki. Dzieła artysty znajdują się w kolekcjach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie, Poznaniu i Wrocławiu oraz w licznych zbiorach zagranicznych.

FAQ – najczęściej zadawane pytania:

Kim był Konstanty Laszczka?
Konstanty Laszczka (1865-1956) był jednym z najznakomitszych polskich rzeźbiarzy XX wieku, a także malarzem, grafikiem, ceramikiem, medalierem, poetą i pedagogiem. Pochodził z biednej rodziny chłopskiej z Mazowsza; jako samouk został odkryty przez rodzinę ziemiańską Ostrowskich, dzięki którym rozpoczął studia w Warszawie u Jana Kryńskiego, a następnie w Paryżu (Akademia Juliana, École des Beaux-Arts, pod kierunkiem Antoine’a Mercié, Alexandre’a Falguière’a i Jeana-Léona Gérôme’a). Wieloletni kierownik katedry rzeźby (1899-1935) i dwukrotny rektor krakowskiej ASP (1911-1912, 1929-1930/1931). Wychowawca blisko dwustu polskich rzeźbiarzy pierwszej połowy XX wieku, w tym Xawerego Dunikowskiego, Bolesława Biegasa i Stanisława Szukalskiego. Współzałożyciel Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka” (1897).

Co tworzył Konstanty Laszczka?
W twórczości Konstantego Laszczki dominują rzeźby (portrety psychologiczne – m.in. „Nostalgia” 1903, akty kobiece, kompozycje alegoryczne i sepulkralne, „Chopin” 1933), ceramika (figurki, wazy, świeczniki, kompozycje o tematyce religijnej, folklorystycznej i animalistycznej), medale i medaliony portretowe oraz plakiety okolicznościowe. Poza rzeźbą zajmował się także malarstwem akwarelowym i pastelowym (pejzaże, motywy tatrzańskie – m.in. „Widok na Regle” 1905), grafiką i rysunkiem satyrycznym (publikowanym w piśmie „Liberum Veto”). Jest autorem podręczników „Ceramika artystyczna” (1928) i „Keramos” (1929) oraz książki „Gawędy z uczniami” (1927).

Jak rozpoznać dzieło Konstantego Laszczki?
Rzeźby Konstantego Laszczki cechuje wpływ Auguste’a Rodina- ekspresywna, żywa faktura, głębia psychologiczna, kontemplacyjny nastrój; łączą realizm z symbolistyczną głębią. W portretach dominują popiersia i głowy o wyrazistym ładunku emocjonalnym. Ceramika Laszczki charakteryzuje się fantazyjną formą, często z motywami zwierzęcymi i baśniowymi. Malarstwo- akwarelowe i pastelowe, dekoracyjne, o wyraźnym charakterze plenerowym. Sygnatura zwykle „K. Laszczka” z datą.

Ile kosztują dzieła Konstantego Laszczki?
Dzieła Konstantego Laszczki należą do najwyżej cenionych pozycji polskiego rynku rzeźby i ceramiki artystycznej. Duże rzeźby monumentalne i portrety osiągają wyceny na wysokim poziomie; ceramika artystyczna i medaliony w segmencie średnim; pastele, akwarele i grafiki oferowane są w niższym, kolekcjonerskim przedziale cenowym. Po indywidualną wycenę konkretnej pracy zapraszamy do kontaktu z Galerią Sztuki Plac Zamkowy.

Gdzie kupić dzieła Konstantego Laszczki?
Dzieła Konstantego Laszczki pojawiają się na czołowych polskich aukcjach sztuki dawnej- zarówno rzeźby, jak i ceramika, medale, malarstwo i grafika. W Galerii Sztuki Plac Zamkowy oferujemy zweryfikowane prace artysty. Zapraszamy do kontaktu w sprawie aktualnej oferty.

Chcesz sprzedać dzieła tego artysty? Kliknij tutaj i skontaktuj się z nami!