Konstanty LASZCZKA (1865-1956), Chopin

Przełomowym momentem w jego życiu było odkrycie talentu przez rodzinę Ostrowskich, dzięki której w 1885 roku rozpoczął naukę w Warszawie pod okiem Jana Kryńskiego i Ludwika Pyrowicza. Pasmo jego sukcesów zwieńczyło stypendium Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, umożliwiające wyjazd do Paryża. Tam zetknął się z nurtami secesji organicznej i symbolizmu, reprezentowanymi m.in. przez Auguste’a Rodina. Choć inspirował się nowoczesnymi formami, jego twórczość pozostawała oryginalna, łącząc dynamikę francuskich stylów z pierwiastkami polskiej sztuki ludowej.

Laszczka tworzył przede wszystkim portrety, akty, sceny rodzajowe, a także rzeźby nagrobne, architektoniczne i ceramiczne. Portret był wiodącym tematem jego prac – w swoim dorobku artystycznym stworzył ponad 100 wizerunków w różnych technikach, które stanowią swoisty panteon wybitnych postaci Młodej Polski. Sportretował m.in. Leona Wyczółkowskiego, Feliksa Jasieńskiego, Stanisława Wyspiańskiego i Juliana Fałata. Styl artysty wyróżniała dynamiczna forma, szkicowa modelacja bryły i wyraziste kontrasty światłocieniowe.

Rzeźbiarz często podejmował tematykę związaną z zabawami dzieci, czego przykładem są takie prace jak „Nie padaj deszczu” (1926–1930), „Zabawa z kozłami” (1911) czy „Dzieci na koźle” (1910). Jedna z jego rzeźb z 1926 roku, wykonana w terakocie, przedstawia troje dzieci w beztroskiej zabawie, ukazanych w szkicowej formie, charakterystycznej dla jego stylu. Dzieła Laszczki często czerpały z folkloru i przywoływały idylliczną wizję życia wiejskiego, pełną radości i harmonii.

Laszczka, mistrz ceramiki, osiągał w tej technice znakomite rezultaty, co potwierdzają dwa podręczniki jego autorstwa opublikowane w 1927 roku. Rzeźba dzieci bawiących się ukazuje nie tylko moment szczęścia i beztroski, ale także świetny warsztat artystyczny autora, który potrafił połączyć lekkość wykonania z głębokim emocjonalnym przekazem.