Stanisław KAMOCKI (1875 Warszawa – 1944 Zakopane), Podwórko

Kameralne przedstawienie wiejskiego podwórka, malowane impastowo w gamie stonowany szarości, ugrów i spokojnych błękitów. Kompozycję wypełniają drewniana chata o zrębowej konstrukcji, przysadzisty dach oddalonego budynku, płot i rozwieszone na nim prześcieradło. Za płotem widnieją bezlistne, młode drzewa. Zielone plamy trawy na pierwszym planie zapowiadają budzącą się do życia wiosnę. Obraz stanowi świadectwo artystycznych lekcji wyniesionych z nauk Jana Stanisławskiego. Podwórko jest przedstawione jako wycinek, fragment rzeczywistości wyjęty z całości, zbliżony i ujęty tak,  jak gdyby malarz przyłapał go mimochodem. Charakterystyczny efekt Kamocki osiągnął przez użycie płaskich, przylegających do siebie plam barwnych oraz stanowcze “ucięcie” budynków krawędziami obrazu. Takie podejście, wspólne mistrzowi i jego uczniowi, wyrasta z ówczesnych fascynacji pejzażystów
młodopolskich japońskim drzeworytem.